ข่าวดีรึปล่าว สำหรับกุ

 

คือ กุหยุดยาว

 

เริ่มตั้งแต่เสาร์นี้

 

1. หยุดเสาร์-อาทิตย์

 

2. หยุดจันทร์ อังคาร พุธ เพราะไม่มีเรียน

3. หยุด พฤหัส-ศุกร์ เพราะเป็นวันสำคัญทางศาสนา (ปกติเรียนพฤหัส-ศุกร์)

4. หยุดเสาร์-อาทิตย์

5. หยุดจันทร์ อังคาร พุธ เพราะไม่มีเรียนอีกแหละ

 

 

 

รวม 12 วัน

 

กลับมาเรียนอีกทีก็วันที่ 24 กรกฎาคม o_O!!

 

 

 

อยากจะบอกว่า หยุดยาวกว่าตอนกุปิดเทอมซัมเมอร์อีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้ในใจมี bias (เป็นประเภท"ความโน้มเอียงเพราะชอบ")

 

มีกิเลส(ที่หนา) และความค้างคาใจ

 

 

 

การที่เราไม่กล้าทักคนๆนึง เพราะกลัวว่าจะถลำลึกไปชอบเค้ามากขึ้น

 

นั่นเกิดจากการเรียนรู้แล้ว (เพราะอดีตเคยเลือกทางที่ว่า จะทัก แล้วผลออกมาคือรู้สึกแย่)

 

 

 

ทั้งๆที่กิเลสก็สั่งว่า ไปทักซะ

 

แต่สมองก็ใช้ความคิดที่เจ้าของร่างกายคิด(ว่าเป็นทางที่ฉลาดกว่าในการเอาตัวรอด)

 

มันมีความขัดแย้งกันอยู่ใน 2 สิ่งนี้

 

 

 

บางคนอาจคิดว่า ทำไมกุต้องทำเรื่องง่ายๆให้เป็นเรื่องยาก

 

แค่ทักก็จบแล้ว

 

จริงๆแล้ว เป็นเพราะกุเข็ด

 

มีหลายครั้งที่ทักไปแล้วกุก็คิดมาก และคาดหวัง และ ฯ ล ฯ

 

 

 

 

อีกอย่างนึง กุฝันเห็น คนๆนั้น 3 วันละ ใน 1 สัปดาห์นี้

 

คนที่กุฝันถึง จะว่าชอบ กุก็ชอบนะ

 

แต่กุไม่คิดว่าจะมาจู่โจมถึงในฝัน - -'

 

 

 

ฝันก็เป็นแค่ฝันแหละ

 

อย่าไปสำคัญไรกับมันมาก

 

พลอยมีแต่จะขัดขวางความงอกงามของกุ

 

 

 

ไว้เมื่อไหร่กุขจัดความรุสึกนี้ไปได้ ค่อยทักเค้าละกัน

 

กุคงจะสบายใจกว่านี้มากมาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ลืมตา

แต่

ลืมใจ

 

 

 

 

 

 

ผูก

พัน

เจ็บ

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รูปสีชัง

บังเอิญ

มีค่า

 

.

.

.

 

เจ็บปวด

ทว่า

งดงาม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ลา

เพื่อ

พบ

.

.

.

.

.

ตราบยัง

เวียนว่าย

วงจร

.

.

.

.

.

กรรม

นำ

พา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉัน

ใจหาย

ยินดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แหงนหน้า

ก้าว

ต่อไป

 

.

.

.

.

.

 

พา

ใจ

กลับมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เรียนรู้

ยอมรับ

เข้าใจ

ฝึกงานตอนนี้ อะไรๆเริ่มเปลี่ยนไป ตั้งแต่หลังสงกรานต์

 

จากเดิมที่เจอแต่งานในออฟฟิศแสนน่าเบื่อ

 

 

ก็กลายเป็นว่าได้ช่วยงานใน canteen เป็นหน้าที่ประจำไปซะละ

 

 

canteen อัพเกรดมากขึ้น

 

กินข้าวฟรี

 

น้ำฟรี น้ำอัดลมฟรี โอวัลตินฟรี กาแฟฟรี

 

ชอบมาก (กูตะกละงี้แหละ 555+)

 

 

สรุปคือ รู้สึกดีกับการฝึกงานมากขึ้น ^^

 

แม้จะยังเหนื่อยก้อตาม

 

 

ชีวิตช่วงนี้

 

 

ไม่ว่างสักเท่าไหร่

 

 

 

ทั้งนี้ก็เพราะว่า ฝึกงาน จันทร์-ศุกร์

 

มันให้ความรู้สึกแปลกๆ...

 

 

เพราะต้องตื่น 6 โมง 45

 

ออกมาจากที่ฝึกงาน 6 โมงเย็น

 

กลับถึงบ้าน 1 ทุ่ม (อย่างช้าก็ 2 ทุ่ม)

 

 

 

เป็นวงจรชีวิตช่วงที่ . . ยากลำบากแฮะ

 

 

 

 

วันเสาร์ - อาทิตย์ และวันหยุด นี่...มีค่าอย่างแรง

 

 

 

จริงๆคณะเราน่าจะบังคับฝึกงานตั้งแต่ปี 1 เลยนะ

 

จะได้เห็นความสำคัญของการเรียนมากขึ้น 555+

วันนี้ (20 มีนา) กูก็ไปฝึกงาน เป็นวันที่สี่ละ

 

 

อาการดีขึ้นกว่าเมื่อวานมากแล้ว

 

 

 

แต่ก็ยังมีอาการคิดมากของกูโผล่มาอีกเป็นระยะๆ

 

 

มันทำให้กูรู้สึกอึดอัด และเป็นอุปสรรคต่อการทำงานอย่างมีความสุขของกู

 

 

 

กูต้องทำห่าไรสักอย่าง ก่อนที่กูจะเป็นบ้า

 

กูเลยเขียนใส่สมุดจดประจำตัวของกูว่า

 

 

"โปรดอย่าเชื่อความคิด

ความคิดคือตัวปลอม คือภาพลวงตา

เข้าไปรู้...เพราะความรู้คือตัวจริง"

 

 

ใช่ กูเตือนตัวเอง ...อย่าเอาความคิดในหัวไปบิดเบือนความจริงที่กูรับรู้มา

 

กูชอบว่ะ

 

 

 

พอกูอ่านจบ  อาการป่วนที่เกิดกับกูก็หายทันที

 

 

 

-------------------------------------------------------

 

ตอนค่ำกูโทรไปหา  ต.

 

 

มันก็โทรกลับหากูหลายรอบ...ไม่ติดเหมือนเคย

 

 

กูเลยให้เบอร์บ้านไป ทีนี้ละติดเลย

 

 

ขอบคุณนะเว่ยที่ช่วยกูประหยัดตัง ^_^

 

 

-------------------------------------------------------

 

 

บ่นเรื่องเกรดนิดนึง

 

 

Family Psy Life   --- B (เหียก . . . กูอยากไปร่วมประท้วงกับคนในคณะอีกหลายคนที่ได้ C C+ ว่ะ)

 

Com พี่บั๊ก --- B+ (กูคงไปพลาดตอนทำข้อสอบ SPSS แหละ)

 

Abnormal Psy --- B+ (ตัดเกรดโหดเว่อร์  มีนสูงปรี๊ดเกือบ 90 เปอเซนต์ แต่ทั้งเซคได้ A ไม่ถึง 10 คน)

 

Bridge (วิชาเล่นไพ่) --- A (แต่ก็นั่นแหละ... 1 หน่วยกิต)

 

Life/Health --- A (ดีๆๆ คุ้มกับที่ลงทุนอ่าน)

 

Counseling Interview --- A (ชอบสุดละวิชานี้ เรียนแล้วได้ไรมากกว่าเกรดอีก จิงๆวิชานี้กูไม่คิดว่ากูจะได้เอ พอได้ก็รู้สึกดีน่ะ มันเหนือความคาดหมาย)

 

 

 

ต่อจากนี้จะห่วงเกรดน้อยลง

 

จะห่วงฝึกงาน และ Senior Project มากขึ้น - -*

Song : คนธรรมดา

Artists : August Band

Album : Thanx

 

 

วันเวลาที่แสนสวยงามของเรา...อาจจบเท่านั้น
เป็นเพียงเพราะเราใช้มันทำให้กันและกัน...ต้องเสียใจ
เมื่อความเป็นจริงวันวานและวานวันผ่านไป...แต่เรายังหวัง
ให้รักที่เหลือเจือจางเป็นอย่างเดิมทุกอย่าง

 

 

*เราใฝ่ไปเกินฝัน จนเป็นความไม่เข้าใจ
เวลาจะแปรอะไรจากที่เป็น
ไม่เว้นแม้รัก...ที่ผูกพันและเสียดาย
จนวันนึงมันเปลี่ยนเราไปคล้ายใคร..ไม่รู้จัก

 

 

**บางทีเราเป็นเพียงคนโง่ บางทีเราเป็นเพียงคนเหงา
บางทีเราอาจเพียงต้องการแค่เรา...ที่หายไป
บางทีเราเป็นเพียงคนหนึ่งธรรมดา...ที่ไม่เข้าใจ
ในความหมายรักลึกซึ้งและแสนยิ่งใหญ่...กว่าใครครอบครอง

 

 

เราเคยคิดว่าเราสองเราก็ต่าง...เข้าใจในรัก
และพยายามทำเหมือนว่าเราเคยรู้จัก...ความไว้ใจ
ก็เคยสัญญาว่าไม่ครอบครอง เราแค่...ประคองกันไว้
แต่ความรักนั้นทำให้ทุกอย่างมันไม่ง่าย...โอ้

 

 

*เราใฝ่ไปเกินฝัน จนเป็นความไม่เข้าใจ
เวลาจะแปรอะไรจากที่เป็น
ไม่เว้นแม้รัก...ที่ผูกพันและเสียดาย
จนวันนึงมันเปลี่ยนเราไปคล้ายใคร..ไม่รู้จัก

 

 

**บางทีเราเป็นเพียงคนโง่ บางทีเราเป็นเพียงคนเหงา
บางทีเราอาจเพียงต้องการแค่เรา...ที่หายไป
บางทีเราเป็นเพียงคนหนึ่งธรรมดา...ที่ไม่เข้าใจ
ในความหมายรักลึกซึ้งและแสนยิ่งใหญ่...กว่าใครรู้

 

 

แล้ว...มันจะผ่านพ้นไปหรือเปล่า
แล้ว...เราจะลืมได้เมื่อไร
แล้ว...ใจที่พังยับเยินใครจะเอาไว้

 

 

รัก...คือที่มาของความสุข
แต่รัก...ก็เอามันคืนไป
ไม่รู้...ใครบอกฉันซักทีว่าความรัก...มันคืออะไร?...มันคืออะไร~
ใครบอก...ฉัน~...................................................................

 

 

 

ปล. ต้องมาแกะเอง เพราะในปกซีดี เนื้อเพลงช่วงหลังแอบจะมั่ว ^^"

ปล.2 ชอบเพลงนี้มากเลย แม้ว่าเพลงจะไม่ได้ตรงกับชีวิตจริง แต่ชอบอ่ะ

ขอบคุณ...สำหรับทุกๆคน

 

 

 

 

ขอบคุณทุกสิ่งที่เข้ามาข้องเกี่ยวกับเรา ไม่ว่าจะมาดีหรือร้าย

 

 

 

^^

 

 

-------------------------------------------------------

------------------------------------------------------

----------------------------------------------------

-------------------------------------------------

-----------------------------------------------

----------------------------------------------

--------------------------------------------

-------------------------------------------

-----------------------------------------

 

และนี่...

 

สำหรับคนๆนึง (ไม่ใช่ทุกคน)

 

 

 

ขอบคุณนะ...ที่เข้ามาตีซี้ผม (555+)

 

ขอบคุณนะ...ที่โทรมาหาผมบ่อยๆ

 

ขอบคุณนะ...ที่ทำให้ผมเหงาน้อยลง

 

ขอบคุณนะ...ที่ไว้ใจ กล้าที่จะเปิดเผยกับผม

 

ขอบคุณนะ...ที่ใส่ใจผม แม้เพียงเรื่องเล็กๆน้อยๆ

 

ขอบคุณนะ...ที่ให้ความสำคัญกับผมมาก

 

 

 

ขอบคุณจริงๆ :)

 

 

 

 

เวลาเหงาก็มักจะคิดถึงคนๆนี้เป็นคนแรก...

 

มองดูโทรศัพท์ ก็จะนึกถึงคนๆนี้เป็นคนแรกเช่นกัน

 

 

 

นานๆทีชีวิตจะมีอะไรแบบนี้เข้ามาซักที

 

 

 

 

 

ปล. คนที่เราพูดถึง...ไม่ได้หมายถึงแฟนนะ -*- ไม่ใช่กิ๊ก ไม่ใช่คนรัก ฯลฯ ด้วย

 

โปรดอย่าเข้าใจผิด ยังโสดอยู่ ไม่อยากมีแฟนด้วย เข้าใจบ๊?

ก่อนนอนวันนี้

 

 

จะขอเม็มเรื่องที่ยังไม่ได้ทำ (เป้าหมายระยะใกล้) ไว้พอให้จำได้มั่ง

 

 

 

1. หาข้อมูลที่ฝึกงาน + โทรไปถามเค้า

 

 

2. ทำงานวิชา Interview (พัฒนาตนเอง + ไดอารี่)

 

 

3. กินกล้วยกวนให้หมด ก่อนที่มันจะเน่า

 

 

4. หาซื้อการ์ดจอใหม่

 

 

5. อ่านหนังสือที่ยังไม่ได้อ่านให้จบไวๆ

 

 

6. ถ่ายเอกสารเลคเชอร์ของน้องวาว 1 บท (วิชา Life/Health)

 

 

7. วางแผนเรื่องเรียน ป.โท (แต่เนิ่นๆ)

 

 

8. ดูดวงให้น้องปี 1 จำนวน 2 คน

 

 

 

 

 

.....อนิจจา  เรื่องที่ฝึกงานยังจัดการไม่เรียบร้อยเลย

 

 

 

 

 

ปล. ถึงคนที่อยู่ในคำทำนายเมื่อกลางปีก่อน

 

เดือนนี้คำทำนายเป็นจริงละนะ (นานมากกว่าจะแสดงผล)

 

 

ขอบคุณนะที่เอาใจใส่เป็นอย่างดีในหลายๆเรื่อง

 

แม้ว่าความสัมพันธ์นี้จะไม่ใช่แบบแฟนกัน  (ฮ่าๆๆๆๆๆ)

 

 

เกิดมาไม่เคยเจอใครทำให้ได้ถึงขนาดนี้เลย ฮือๆๆๆๆ T^T

 

ซึ้งชิบหาย...

หักมุม

 

 

 

...

 

 

 

 

อะไรๆเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

จึงขอเรียกว่า หักมุม

 

 

 

 

 

 

 

บางอย่างในตัวเราก็ยังเป็นเช่นเดิม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่บางอย่าง...เปลี่ยนไป เพราะเพิ่งจะตระหนักได้

 

ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับใจเป็นแค่อารมณ์ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ช่วงนี้เห็นรูโหว่ของตัวเองเยอะมาก

 

 

เริ่มเบื่อจริงจังแล้ว

 

 

เบื่อตัวเองที่เป็นเช่นนี้

 

 

เห็นรูโหว่...ตำตา แต่ไม่ยอมแก้ไขซะที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

555+ ชีวิตนะชีวิต

(ร่างไว้เฉยๆ เด๋วมาพิมเล่าเต็มๆให้ นี่มันดึกมากแล้ว)

 

 

ช่วงนี้รู้สึกดีๆ เยอะมาก

 

 

คือเรื่องบางอย่าง

 

 

มาได้ถึงขนาดนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว

 

 

 

ครั้นจะให้หวังอะไรที่มากกว่านั้นก็ยากอยู่

 

 

 

แต่ว่า...ถ้ายังมีความรัก ก็ย่อมมีความหวัง (555+)

 

 

 

 

อย่างที่บอกว่า เรื่องเล่าเยอะ

 

 

1. เรื่องริงโทน

 

 

2. ศุกร์ที่แล้ว
- เรื่องของขวัญ part 1

- ตอนที่เรานั่งรออยู่ป้ายรถเมล์เป็นเพื่อนสับปะรด.............

 

 

3. ศุกร์นี้

- เรื่องลงจากรถเมล์

- เรื่องของขวัญ part 2

 

 

 

 

 

 

 

พี่อุง จิตวิทยา รุ่น02 ว่าไว้ว่า...

"พรหมลิขิตหรือโชคชะตาที่ทำให้ใจหวั่นไหว ถึงแม้มิอาจเอื้อม"

 

 

 

to be continued...

 

 

 

1. ใกล้สอบอีกแล้ววุ้ย

 

มิดเทอมครั้งนี้สอบ 3 ตัว

 

(ใน 3 ตัวนี้ เทคโฮม 1 ตัว คือคอมพิวเตอร์)

 

 

ชิวซะไม่มีอ่ะ รู้สึกเทอมนี้หรอมแหรมมากๆ

 

 

 

แต่อย่างนึงที่ไม่หรอมแหรม คือ วิชา Counseling Interview (เนื้อๆเลยล่ะ)

 

จะได้ฝึก counseling จริงด้วยหล่ะ ^^ (อีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะได้ลอง)

 

สัปดาห์ก่อนได้สังเกตสากับแบงค์ฝึกเป็น counselor

 

ทำให้รู้ว่าเวลาทำ counseling จริงๆมันมีรายละเอียดมากกว่าที่คิดไว้เยอะเลย

 

 

 

เข้าใจอารมณ์ของคนเป็น client ได้มากขึ้นด้วย

 

ว่าเวลามีปัญหาแล้วได้ระบาย เปิดเต็มที่ มันทำให้ดีขึ้นจริงๆ

 

(โชคดีที่คนเรียนน้อยนะเนี่ย 10 คนเอง เลยได้ฝึกกันเยอะ)

 

 

 

2. สมัครฝึกงานที่ โรงแรมเพนนินซูล่า ไป

 

ก็ไม่รู้จะได้ป่าว

 

เค้าบอกว่าคนเยอะมากเลย น่าจะไปฝึกช่วงอื่นแทนซัมเมอร์

 

(ก็ถ้าฝึกซัมเมอร์จะสบายกว่าในตอนหลังอ่ะครับ)

 

 

 

ในนั้นไม่มีฝ่าย counseling โดยตรงด้วย

 

มีแต่ HR Training

 

แล้วเค้าจะคัดเข้าไปฝึกงานป่ะเนี่ย

 

(ท่าจะยาก คนสมัครเยอะ แถมตำแหน่งไม่ตรงสายเราอีก)

 

รอผลต้นเดือนหน้า ^^"

 

 

*ถ้าไม่ได้ จะไปแกรมมี่ กับบุศ (คงไปดูแลศิลปิน)แทน ฮ่าๆๆ

 

 

 

 

 

3. ทีนี้ก็เป็นเรื่องของความรู้สึกในใจ

 

ก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับใจเราคืออะไร

 

 

ยังค้นหาอยู่นั่นแหละว่า

 

มีความรู้สึกอะไรบ้าง

 

ชอบ...มีมั๊ย

 

รัก...มีมั๊ย

 

ถ้ามี...รักแบบไหน

 

 

 

 

4. ช่วงนี้ย้อนถามตัวเองบ่อยๆว่า

 

พร้อมแล้วจริงๆหรือที่จะมอบความรักให้กับคนอื่น

 

เพราะบ่อยครั้งที่ผ่านมา

 

บางทีพอให้ไปแล้วก็เกิดอาการคาดหวังบ้าง

 

บางทีก็รู้สึกว่าใจยังไม่เต็ม

 

บางทีรักคนโน้นคนนี้ แล้วทำไมยังมีความเจ็บปวดตามมานะ

 

 

 

ถ้าเราจะดูแลตัวเองและรักตัวเองให้ดีกว่านึ้

 

จนกระทั่งตัวเองเต็มก่อน จะดีรึเปล่า?

 

 

แล้วค่อยไปมอบความรักความปรารถนาดีให้ชาวบ้านเค้า

 

 

 

 

 

 

5. เดือนนี้ไม่รู้เป็นอะไร เจอเรื่องที่เป็น Pattern ซ้ำๆ

 

คือเดือนนี้มันมีเหตุที่ทำให้เราต้องตัดความสัมพันธ์กับคนไป 2 คนละ

 

 

คนนึงในเกมออนไลน์ อีกคนในชีวิตจริง (ตั้งแต่เกิดมาตัดไปแค่ 3 คนเอง)

 

ถึงกระนั้นก็...รู้สึกลำบากใจ และไม่สบายใจนะที่ทำอย่างนั้น

 

 

แต่ที่ทำไปเราก็มีเหตุผลของเราเอง (ไม่ใช่ว่าอยากทำ)

 

...เรื่องมันยาว ไม่ขอเล่าละกัน

 

(ตอนนี้ดีขึ้นเยอะแล้วหล่ะ เพราะเพื่อนมา counseling ให้ในชั่วโมงเรียน)

 

 

 

 

6. ชีวิต...ยากกว่าที่เราคิดนัก

 

 

 

 

 

ปล. หรือว่าเราจะต้องแสวงหาความหมายของชีวิตใหม่...?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถึง...พี่มะเดี่ยวครับ

 

 

รักแห่งสยาม...เป็นเรื่องแรกในชีวิต
ที่ผมดูมากกว่า 1 รอบ

 

 

...เป็นเรื่องแรกในชีวิต
ที่ผมดูหลายๆรอบแล้ว..ไม่เบื่อเลย

 

 

และ...เป็นเรื่องแรกในชีวิต
ที่ทำให้ผมอารมณ์ค้างได้ ฮ่าๆๆ

 

ตั้งแต่เกิดมา..
ไม่เคยเจอหนังไทยที่ดีขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆครับ

 

รอบแรกที่ผมไปดู ตรงแกรนด์ EGV
- คนเต็มโรง (ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเจอเลย)
- คนดูกรี๊ด/ส่งเสียงเชียร์ตัวละครเป็นระยะๆ (ทึ่งมากครับ)
- เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกมีอารมณ์ร่วมกับผู้ชมท่านอื่นๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อน
- พอหนังจบ เสียงปรบมือดังไปทั่วโรงเลยครับ (ผมก็ปรบมือให้ด้วยนะ)

 

 

ผมดูจบแล้ว..ไม่ถึงกับร้องไห้นะครับ (เพราะบุคลิกผมเป็นงี้เอง)
แต่ซึ้งและประทับใจมากถึงมากที่สุด ๆๆ(เติมไม้ยมกไปอีกเป็นล้านตัวครับ)
จนต้องไปดูอีกให้ได้ ไม่งั้นมันจะอัดอั้นตันใจมาก

 

เพลงแต่ละเพลงที่พี่นำมาใช้ในหนังเรื่องนี้
ถูกใจ และโดนใจ...เข้าถึงอารมณ์มากๆครับ
แม้แต่เพลงแรกสุด...(เพลง Ticket)
หรือดนตรีประกอบฉาก ผมก็ชอบนะครับ
(โดยเฉพาะดนตรีตอนที่มิวเล่าเรื่องอาม่า ได้อารมณ์สุดๆ ผมชอบมากเลย)

 

นอกจากนี้ ทุกๆ ตัวละครที่อยู่ในเรื่อง
...มีความเป็นธรรมชาติมากเลยครับ
หลายๆสิ่งที่ตัวละครถ่ายทอดออกมา  ค่อนข้างอิงความจริง
(ที่หลายๆคนปฏิเสธไม่ได้)

การแสดงออกต่างๆ ที่ปรากฎ
มันสื่อความหมายต่างๆได้อย่างแนบเนียน
(บางฉากดูเรียบง่าย ตัวละครไม่พูดอะไรเลย
แต่สื่อความหมายได้มหาศาลเกินกว่าคำบรรยาย)

...ผมดูแล้วรู้สึกลื่นไหลไปตามนั้นจริงๆ

 

อินมากๆกับหนังเรื่องนี้ครับ
ดูแล้วเครียดตามในหลายๆฉาก ฮ่าๆๆๆ (นี่ผมท่าจะบ้าไปแล้ว)

หนังเรื่องนี้เหมือนมีมนต์สะกดยังไงยังงั้นเลย...

ต้องขอขอบคุณพี่มะเดี่ยวมากๆเลยครับ
ที่ทำหนังเรื่องนี้ออกมาให้ทุกคนได้ชมกัน
มันเป็นช่วงเวลา 2 ชม.ครึ่ง ....
ที่คุ้มค่าเกินราคาตั๋วหนังจริงๆครับ
(ไม่รู้จะขอบคุณท่าไหนดีครับ จะตีลังกาขอบคุณก็คงไม่พอ)

สุดท้ายละ ผมขอกล่าวถึงหนังเรื่องนี้สั้นๆ 3 คำ
"ซาบซึ้ง อบอุ่น และประทับใจ(ยากที่จะลืม)"

ปล. ถ้ามีภาค 2 ผมก็จะรอชมครับ :)
ปล.2 ผมกำลังจะไปดูรอบที่ 3 ต่อในเร็วๆนี้ ^^
ปล.3 ดีใจที่รู้ว่าพี่มะเดี่ยวเรียนจุฬาเหมือนกัน ฮ่าๆๆ
ปล.4 เอารางวัลไปเลยครับ หนังเรื่องนี้ ที่ 1 ในใจผม "รักแห่งสยาม"